ทีมาของภาษาเจ๊ะเห

ทีมาของภาษาเจ๊ะเห

แนะนำภาษาเจ๊ะเห

ภาษาไทยถิ่นใต้สำเนียงตากใบ หรือภาษาเจ๊ะเห เป็นภาษาไทยถิ่นใต้กลุ่มหนึ่ง ที่พูดกันมากตั้งแต่อำเภอปานาเระ อำเภอสายบุรีของจังหวัดปัตตานี ลงไปจนถึงชายแดนไทย-มาเลเซียฝั่งตะวันออก โดยเฉพาะอำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส รวมถึงในเขตอำเภออื่นๆ ของจังหวัดนราธิวาสด้วย นอกจากนี้ ภาษาเจ๊ะเห ยังใช้พูดกันในกลุ่มคนมาเลเซียเชื้อสายไทยในรัฐกลันตันของมาเลเซียด้วย ถือเป็นภาษาไทยถิ่นใต้ที่มีเอกลักษณ์พิเศษ มีการคำที่แตกต่างจากภาษาไทยถิ่นใต้ทั่วไปค่อนข้างมากคำพูดและสำเนียงภาษาได้สร้างความพิศวงแก่ชาวใต้ด้วยกันเองรวมไปถึงชาวไทยกลุ่มอื่นด้วย คือสำเนียงพูดเสียงชาวใต้ผสมกับภาษากับภาษาไทยถิ่นเหนือ เช่นถ้าชาวตากใบถามว่ามาทำไม เขาจะพูดว่า ”มาเยียได” ปลายประโยคทอดเสียงยาวว่า “มาเยียด้าย”   ตัวอย่างคำ ดอย แปลว่า ตาย เช่น ดอยแล้ว (ตายแล้ว) นอนดอย (นอนตาย) อังกะปั๋ง แปลว่า งง ยะรัง แปลว่า ป่วย ป่วยไข้ ฝากบ่าว แปลว่า การหมั้น อีหละ แปลว่า เกี้ยวพาราสี กล้วยหลา แปลว่า มะละกอ (ที่อำเภอสายบุรีเรียก กล่วยหล่า) ดอกไม้จันทน์ แปลว่า ดอกลีลาวดี หรือดอกลั่นทม ข้าวกระหยา แปลว่า ข้าวยำ แม่กระดอก แปลว่า โสเภณี แกแหร แปลว่า มะม่วงหิมพานต์ (ที่อำเภอสายบุรี เรียกแต๋แหร๋) จี้ไปเรไหน คือ จะไปเที่ยวที่ไหน (จี้ = จะ , เร = เที่ยว) ก่ะหรัด แปลว่า มาก เช่น ของพวกนี้แพงกะหรัด (ของเหล่านี้แพงมาก) จีใด๋ หรือ ยี่ใด๋ แปลว่า ทำไม เช่น จีใด๋ (ยี่ใด๋) เท่ม่ายห้อนจำ (ทำไมที่ไม่เคยจำ) ผ๋ะไหน๋ แปลว่า ยังไง เช่น ผะไหน๋เท่ม่ายโร้จักเท่จี่แล (ทำไมไม่รู้จักที่จะดู) วิมัง แปลว่า เป็นห่วง เช่น สาวิมังพี่น้องเท่โย้ปาหละ (รู้สึกเป็นห่วงญาติที่อยู่ปาลัส) ค๊ะแนแน แปลว่า วงศาคณาญาติ โย้ แปลว่า อยู่ ม่ายไหร๋ แปลว่า ไม่เป็นไร ม่ายโร้ แปลว่า ไม่รู้ ห่าม่าย แปลว่า ไม่มี ล่ะหมี๋ หรือล่ะมิ แปลว่า หรือยัง เช่น กินข้าวละหมี๋? (กินข้าวหรือยัง) ระแห้ก แปลว่า ขาด เริน แปลว่า บ้าน เพละ แปลว่า บูดู (ภาษาเก่าคนไม่นิยมใช้แล้ว) ต่ะหลาด แปลว่า ตลาด ท่าคลอง แปลว่า ฝั่งคลอง ห๊าดเล แปลว่า ทะเล ยาม แปลว่า นาฬิกา กลด แปลว่าร่ม แหล่งที่มา: https://sites.google.com